niedziela, 8 września 2013

5. Posprzątaj po sobie.

Słowo wyjaśnienia. Pełne nazwisko głównej bohaterki to Lydia Rita Williams. 


            - „Wczorajszy koncert Justina Biebera w Dallas nagle odwołany. Wielu fanów zawiedzionych. Co się dzieje z nastoletnią gwiazdą?” – przeczytałam nagłówek artykułu na jednej ze stron plotkarskich popijając poranną, a w sumie południową kawę, gdyż zegar wskazywał 12 37.
         Gdy otworzysz oczy wydaje ci się już, że widzisz.
       News ten wydał mi się dość dziwny. Pierwszy raz o czymś takim słyszę, zawsze mi się wydawało, że koncerty dla Justina to bardzo ważna rzecz, coś jak spotkania z przyjaciółmi. Zawsze przecież powtarza, że to dzięki jego fanom jest tu gdzie jest. Olewanie takich rzeczy nie jest w jego stylu. Próbowałam dociec czy to prawda…
        W między czasie zalogowałam się na Facebooku i pierwsze co ujrzałam to zdjęcia z mojej wczorajszej urodzinowej domówki. Zlecając Irmie załatwienie gości nie miałam pojęcia, że tym samym ściągnie do mojego domu połowę miasta. Przewijałam stronę główną w dół na której co jakiś czas pojawiały się zdjęcia z wczorajszego wieczoru.
        - Stój – Irma zablokowała mi drogę ręką. -  Serio, warto sobie psuć humor? Przyszedł na twoją domówkę jak każdy inny. Była jakaś mowa o czarnej liście, Lydia? – spojrzała się na mnie karcąco. - Co on Ci takiego zrobił? Nadal masz mu za złe tamto wtedy na korytarzu? – dziewczyna próbowała mnie powstrzymać przed kolejną sprzeczką z Dustinem.
        - Może masz rację, po co sobie psuć nerwy - powiedziałam po chwili namysłu. Nałożyłam na twarz sztuczny uśmiech i ruszyłam w jego kierunku bacznie go obserwując. Kiedy dzieliło nas zaledwie pół metra nieco zwolniłam,  zdjął wzrok ze swojej rozmówczyni i spojrzał się na mnie badawczo. Czekał na moją reakcję, ale się jej nie doczekał, przyśpieszyłam wymijając go. Zdjęłam uśmiech z ust, miałam zamiar sprawdzić co u Georga, ale w ostatnim momencie zatrzymały mnie znajome głosy wołające moje imię.
        - Rita, Rita! – spojrzałam się w stronę z której dobiegały wołania, a moim oczom ukazało się grupa kilku osób, z którymi należę do jednej grupy tanecznej.
        - Nawet Wy – skomentowałam skuteczność Irmy. Ich obecność wywołała na mojej twarzy uśmiech, tym razem stuprocentowo prawdziwy. Może i się z nimi nie przyjaźniłam, ale na pewno bardzo się lubiliśmy nawzajem.
        - Niezła domówka – skomentowała Alex.
        - Cieszę się, że Wam się podoba.
        - Prezent zanieśliśmy jak reszta do Twojego pokoju, Irma wszystkim się zajęła – zdradziła mi Loren.
        - Oh, nie trzeba było! – uśmiechnęłam się jeszcze szerzej.
        - Trzeba, trzeba – podchwycił Benny.
        - Dziękuję, jesteście kochani. Opowiadajcie lepiej jak tam atmosfera w tanecznym świecie po ostatnich mistrzostwach w Montgomery? – zapytałam zaciekawiona, gdyż sama nie byłam na bieżąco.
        - Ally ma ból dupy, bo to my, a nie jej drużyna zgarnęła wyróżnienie specjalne – relacjonowanie podjęła Maggie. - Ostatnio, gdy byliśmy z Connorem na mieście udawała, że nas nie zna - wybuchnęliśmy śmiechem. Ally zawsze miała tendencję do obrażania się o takie rzeczy, nie umiała przegrywać z godnością. Co lepsze, uważała się za niewiadomo jaką dobrą tancerkę, kiedy ledwo nadążała za poziomem jej grupy. - A tak ogólnie to wszystko w porządku. Za tydzień znów zaczynamy zajęcia, rozumiem, że możemy na Ciebie liczyć? – zapytała roześmiana blondynka.
        - Oczywiście. Zawsze znajdę czas na taniec.
        - A ja myślałem, że to muzyka jest Twoim największym hobby. – Stwierdził rezolutnie Benny.
        - Bo tak jest, ale to w tańcu najszybciej można zapomnieć czy pozbyć się negatywnych emocji, po prostu zrelaksować. – Skomentowałam krótko.
        - Święte słowa. – Przytaknęła Alex.
        Wymieniliśmy jeszcze parę zdań, śmiejąc się z różnych rzeczy, a gdy skończyły się nam tematy zapytałam:
        - Jest coś co mogę dla Was zrobić?
        - Wiesz, nie obrazilibyśmy się, gdybyś doniosła trochę piwa, bo właśnie się skończyło – odparł wesoło Andy.
        - Andy! – upomniała, go Maggie.
        - No co? – roześmiał się rozkładając ręce w akcie niewinności.
        - Już się robi – odparłam śmiejąc się. – Mam jeszcze zapasy w garażu. Tędy –wskazałam ręką kierunek, po czym poszłam z Andym i Bennym przynieść piwo i napoje, przy okazji uzupełniając szwedzki stół z przekąskami. Kiedy już ustawiłam wszystko na swoje miejsce, pożegnałam się ze znajomymi i skierowałam się po schodach go góry, by wreszcie sprawdzić co u Georga. Chwyciłam za klamkę jednego z pokoi u góry, a moim oczom ukazał się dość niesmaczny obrazek. Jakaś parka obściskiwała się w pokoju mojego dziewięcioletniego brata! Zamarłam na moment. Odkrząknęłam, potem drugi raz, łaskawie raczyli mnie zauważyć.
        - Serio? W pokoju dziewięciolatka? – wskazałam ręką na zabawki i kolorową tapetę w samochody na ścianie. - Co Wy sobie wyobrażacie? To nie jest jakaś tania speluna, wypieprzajcie! – wpadałam w szał. – Gdzie jest mały? –  nieskutecznie próbowałam opanować nerwy.
        - Jaki mały? – odparł zdezorientowany chłopak sięgając po T-shirt leżący na podłodze. Myślałam, że zaraz im walnę.
        - Mój 9-letni brat, George. Miał tu siedzieć i się bawić – zrobiłam chwilę przerwy, żeby wziąć oddech.  – No tak, ale pewnie byliście tak zajęci sobą, że nawet go nie zauważyliście – podniosłam głos.
        - Pokój był pusty, gdy tu weszliśmy – tym razem odpowiedzi uzyskała mi nieco skrępowana całą sytuacją dziewczyna. Szybko wrzuciła na siebie zieloną sukienkę, małą torebkę przełożyła przez ramię, a szpilki wzięła w rękę.
        - Naprawdę był pusty – dodał chłopak, gdy opuszczali pokój.
        Kiedy już zniknęli z mojego pola widzenia przyłożyłam dłoń do ust zamykając na chwilę oczy i przykucnęłam. Musiałam działać, nie mogłam pozwolić, by mojemu małemu bratu coś się stało, tak więc czym prędzej zrobiłam dokładny obchód góry, potem dołu. Na nic. Zapytałam kilku znajomych, w tym dziewczyn czy go nie widzieli, znowu nic. Zrezygnowana i prawie z łzami w oczach przecisnęłam się przez tłum licealistów i uwalniając się od imprezowego hałasu wyszłam przed dom. Usiadłam na krawężniku, głęboko oddychając starałam się pomyśleć logicznie nad tym gdzie teraz może być George.
        - Patrzcie kogo my tu mamy! – moje rozmyślania przerwał mi znajomy głos. Podniosłam głowę do góry i od razu tego pożałowałam.
        - Jack – powiedziałam z pogardą w głosie.
        - Rita, witaj – posłał mi szyderczy uśmiech. – Szukasz kogoś? – uśmiechnął się tajemniczo.
        - Nie, znaczy… - przerwałam podnosząc się z krawężnika. Przecież nie będę się mu tłumaczyć. – Co to za pytanie w ogóle? – starałam się, by mój głos brzmiał pewnie.
        - Gdybyś nikogo nie szukała, – zachowując tajemniczy ton głos zbliżył się do mnie o kilka kroków tak, że teraz dzieliło nas niecałe pół metra, - wątpię, że siedziałabyś teraz tu zamiast bawić się na swojej urodzinowej domówce. – Zbliżył się jeszcze bardziej. - Czyż nie, kotku? – to ostatnie szepnął mi do ucha. Natychmiast się od niego odsunęłam. Zapomniałam, że tuż za mną jest krawężnik i prawie zaliczyłabym glebę, ale Jack w ostatniej chwili złapał mnie w pasie. - Uważaj na siebie, nie chcemy przecież, żeby coś Ci się stało, Ty mała suko, nie prawdaż? – zacisnął uścisk sprawiając mi ból.
        - Zostaw mnie natychmiast! – syknęłam wbijając mu obcas w stopę. Podziałało. Chłopak odskoczył ode mnie, ale po chwili znów się zbliżył niepostrzeżenie chwytając moją prawą dłoń tak silnie, że prawie ją złamał. – Niczego się nie nauczyłaś, Ty mała suko – stwierdził puszczając moją dłoń wolno. Zagotowało się we mnie, gdy usłyszałam jak znowu mnie nazwał. Jakim prawem? – Rodzinka Ci chyba rozwala co? Ups, już rozwaliła.
        - Nie Twoja sprawa, pieprz się Jack. Zresztą, Ty nie masz jej wcale, czyż nie? – odgryzłam mu. Nie lubiłam zniżać się do takiego poziomu, ale musiałam pokazać, że się mu nie dam.  Chory psychicznie, jak ja mogłam tego nie zauważać, gdy z nim byłam?!
        - Szukasz tego małego gówniarza, co nie? Czekaj, jak on miał na imię? – puścił moją uwagę mimo uszu. Bawienie się ze mną w kotka i myszkę sprawiało mu więcej radości niż zwykła kłótnia.
        - Gdzie jest George? – zapytałam próbując ukryć moją panikę. Jeśli banda Jacka dopadła mojego małego brata mogli mu zrobić wszystko w akcie zemsty na mnie. Boże, oby nie.
        - Właśnie, George! Wiedziałem, że miał jakieś idiotyczne imię – kpił sobie.
        - Nadajesz się do psychiatryka Jack! Ty i ta Twoja cała banda – podsumowałam.
        - To co, chcesz odzyskać braciszka czy nie? – zapytał tajemniczo.
        - Nie żartuj sobie! Oddaj mi go! – znów zaczynałam wpadać w panikę. Nie mogłam mu pokazać, że jestem słaba, ale nie potrafiłam inaczej, za bardzo się bałam, on był zdolny do wszystkiego. 
        - Ritaa! - nagle usłyszałam za sobą głos brata. Podbiegł do mnie i przytulił się na moment.
        - Wszystko w porządku? – odskoczyłam do tyłu jak oparzona, gdy usłyszałam jego głos.  Zabrakło mi powietrza, kiedy zobaczyłam Dustina, a obok Georga. Łzy napłynęły mi do oczu, ale nie pozwoliłam ulecieć żadnej z nich.
        - Mówiłem, że rodzinka Ci się rozwala, mała suko – Jack kontynuował swoją gadkę. Chciał mi sprawić ból. Doskonale wiedział, że rodzina to mój słaby punkt i to, że po dzieciństwie jakie przeszłam rodzeństwo jest dla mnie najważniejsze na świecie.
        - Powtarzasz się – rzuciłam groźnie. Myśl, że już wiem, że z Georgem wszystko w porządku i, że Dustin jakby co jest obok dodała mi odwagi. Nagle zebrałam w sobie wszystkie siły i rzuciłam się na niego, byłam zdolna nawet wydrapać mu oczy. Dustin nie dał mi się jednak wykazać. Odsunął mnie na bok i sam walnął go pięścią w twarz tak mocno, że z jego nosa zaczęła lecieć krew, a pod prawym okiem pojawił się spory siniak.
        - Zbieramy się – oznajmił Dustin jakby to on był tu szefem.  Byłam zła, że tak się rządzi, ale czym prędzej chciałam zabrać Georga do domu i móc przestać patrzeć na fałszywą gębę Jacka, więc zrobiłam jak powiedział. Jack i jego banda pożegnali nas złowrogimi spojrzeniami. Chyba skończyły mu się już odzywki, bo nie odezwał się już ani jednym słowem.
        W milczeniu odprowadziliśmy małego do pokoju, poleciłam mu wykąpać się i położyć spać. Dodałam jeszcze, że za parę minut przyjdę sprawdzić czy wszystko okej, po czym opuściliśmy pomieszczenie, a ja zakluczyłam drzwi.
        - Rada przyszłość, nie wtrącaj się w moje życie – ulokowałam w nim swoją złość. Chociaż po części to była też jego wina. Co on robił z małym poza moim domem i czemu mówił mi co mam robić? Aspekt wyższości?
        - Rada na przyszłość, pilnuj swojego rodzeństwa dokładniej. Gdybym go w porę nie zauważył nie wiadomo gdzie mały, by powędrował. Ale okej, niech będę tym złym. Żegnam – skwitował chłodno. Poczułam gęsią skórkę na ciele, po czym złość, irytację, żal i smutek na raz. Zastygłam w miejscu, nieruchomo patrzyłam jak się oddala, aż wreszcie straciłam go z pola widzenia. 
        Muszę pomyśleć, lecz nie mam jak,
        bałagan w umyśle, natłok spraw.
        Nie tego chciałam.
        Fuck!
        Kliknęłam myszką „zamknij”. Nie będę czytać takich bzdur. Wstałam od biurka i skierowałam się do pokoju Georga. Mary miała wrócić dziś około dziewiętnastej, tak więc postanowiłam odpokutować niezbyt przyjemny wczorajszy wieczór spędzając całą sobotę z bratem. Stanęłam przed uchylonymi drzwiami do jego pokoju i delikatnie zapukałam.
        - Mogę? – zapytałam zaglądając do pokoju, chłopiec właśnie układał klocki.
        - Jasne. Właśnie buduje zamek, pomożesz mi? – przywitał mnie uśmiechem.
        - Oczywiście – usiadłam na dywanie po turecku i chwyciłam jednego klocka szukając dla niego odpowiedniego miejsca w budowli brata. – Wyspałeś się? Dobrze się czujesz? – zagadnęłam.
        - Tak, bardzo dobrze – odparł kiwając głową.
        - Słuchaj, George. Bardzo cię przepraszam za wczoraj. Nie chciałam żeby tak wyszło. Obiecuję Ci, że to już nigdy przenigdy się nie powtórzy.
        - Nie powtórzy? Ale Dustin jest bardzo fajny! – odpowiedział entuzjastycznie co mnie nieco zdziwiło.
        - Fajny? – dopytywałam.
        - Tak! Mogę Ci wszystko opowiedzieć – zaproponował dziewięciolatek.
        -  A więc opowiadaj – uśmiechnęłam się do niego.
        - Siedziałem w swoim pokoju, ale zapomniałaś mi zostawić coś do picia. Prosiłaś żebym siedział w pokoju i w razie co dzwonił do Ciebie, ale telefon mi się rozładował, a nie mogłem znaleźć ładowarki, więc zszedłem na dół do kuchni. Nie do końca mogłem sobie poradzić, bo soki są na tej półce, gdzie nie dosięgam. W kuchni było pełno starszych ludzi, ale nikt się mną nie zainteresował. Nagle podszedł do mnie Dustin i zapytał się czy nie potrzebuje pomocy. Powiedziałem mu więc, czy nie może sprawdzić czy w tej szafce u góry nie ma soków i wiesz co?
        - No co? – spytałam.
        - Soku nie było – chłopiec zasmucił się.
        - Przepraszam, George. Bardzo przepraszam – zaczęłam, lecz brat mi przerwał.
        - Ale Dustin zaproponował mi, że może iść ze mną do sklepu go kupić – odparł radośnie.
         - Naprawdę? – wykrzywiłam usta w półuśmiechu.
        - Naprawdę – uśmiechnął się. Odniosłam wrażenie, że naprawdę był radosny. Niesamowite, przewinęło mi się przez myśl.
        - No i poszliśmy. Gdy wracaliśmy zauważyłem, że z kimś się kłócisz, Dustin też to zauważył, chciał Ci pomóc. On nie jest taki jak myślisz i… - nagle przerwał, gdy zauważył, że wycieram łzy z policzka, -  Rita, wszystko ok?
        -  Wszystko okej – uśmiechnęłam się przez łzy.
        Ale ja jestem głupia.

Po miesiącu w końcu udało mi się usiąść w pierwszy weekend szkoły i napisać piąty rozdział, który muszę przyznać ma coś w sobie co sprawia, że jestem zadowolona z tegoż rozdziału. Ciekawa jestem jaka będzie Wasza opinia. Słowem wyjaśnienia - rozdział byłby już 18 sierpnia, ale dość poważnie rozchorowałam się, a potem do 28 sierpnia nie było mnie w Polsce.
Jak już widzicie akcja powoli nabiera tempa, Rita i Dustin coraz więcej ze sobą rozmawiają, a z rozdziału na rozdział ich dialogi będą jeszcze dłuższe :)
Dzięki za wsparcie. Mam cudownych czytelników xx
W razie jakichkolwiek pytań piszcie do mnie na Twittera/Aska - linki w zakładce 'Kontakt'.

Klaudia x

niedziela, 4 sierpnia 2013

4. Walczę z dawnym ja.

Tak, wiem. Dłużej na ten rozdział nie można było czekać. Wybaczcie, serio. Niech wynagrodzeniem będzie fakt, że zrobię wszystko, by rozdział piaty pojawił się już w ten piątek. Dzięki za cierpliwość. Kocham


         Świat jest piękny, życie jest piękne.
        Głośno parsknęłam śmiechem. Przetarłam oczy, pośpiesznie związałam włosy w kitkę, po czym poszłam do sąsiedniego pokoju po Georga i Mary. Kilkulatki siedziały na środku pokoju w całym tym bałaganie, brudzie, kumulacji złości, słuchając setnej już kłótni naszych rodziców. Dorośli obrzucali się najróżniejszymi obelgami, zupełnie nie zważając na to, że kolejno ich czteroletnie, siedmioletnie i czternastoletnie dziecko słucha ich niecenzuralnej i totalnie poniżej poziomu wymiany zdań, o ile to w ogóle wymianą zdań można było nazwać.
        - Chodźcie – zwróciłam się łagodnym tonem do rodzeństwa wyciągając w kierunku malców ręce. Maluchy podniosły się, Mary silnie chwyciła mnie za prawą dłoń, a w swoją drugą rączkę wzięła ulubioną lalkę z którą nigdy się nie rozstawała i mocno przytuliła ją do ciała. George spojrzał na mnie swoimi słodkimi oczkami i wskazał ręką na rodziców, którzy zdawali się nawet nas nie zauważać. Zebrały mi się łzy do oczu. Potrzymałam je. Nie chciałam rozpłakać się przy nich, bo wiedziałam, że wtedy i one zaczęłyby płakać. Wiedziały, że coś jest nie tak, ale niewiele z tego wszystkiego rozumiały. Ba, nawet ja już nie ogarniam całej tej chorej sytuacji, która miała miejsce w naszym domu od kilkunastu miesięcy.
        Z zewnątrz porządna rodzina, przykładni rodzice i wzorowe dzieci, doskonale się ze sobą dogadujący, a przede wszystkim zawsze mogący na sobie polegać. Cóż, pozory często mylą. Nasza rodzina zdecydowanie odbiegała od standardu. I to całkowicie w tą negatywną stronę. Tata wkręcił się w jakiś brudny interes, musieliśmy sprzedać dom i zamieszkać w mieszkaniu, dodajmy, że ledwo było ich stać na czynsz, do tego doszły jego zdrady. Mama to samo. Co prawda nie do tego stopnia, ale świętą też nie była. Na jej liście spraw najważniejszych my znajdowaliśmy się na szarym końcu. My, jej własne dzieci.
        Potrafiła jechać na drugi koniec kraju zapominając o tym, że w ogóle posiada jakiekolwiek potomstwo, najczęściej wykorzystując wtedy babcię, która miała w takich sytuacjach zostawić wszystko i szybko przybiec zaopiekować się nami, kiedy to ona będzie sobie hulać, podobno w służbowych sprawach. Potrząsnęłam głową nie chcąc o tym więcej myśleć. Malec chwycił mnie za dłoń i skierowałam się w kierunku drzwi.
        - Co robisz? - ojciec zapytał mnie oschle, kiedy przekroczyłam próg pokoju.
        - Nie widzisz? Wychodzę – odpyskowałam.
        - Dokąd? – kontynuował wywiad. Nagle zdał sobie sprawę z istnienia jego dzieci?  Żałosne.
        - Tam gdzie Was nie ma – powiedziałam podniesionym tonem ze łzami w oczach. – Chodźmy – mruknęłam do rodzeństwa.
        Kiedy wyszliśmy przed budynek zatrzymałam się na moment, aby wziąć głęboki oddech. Spojrzałam się na Georga i Mary. Ich wzrok mówił o tym, że zupełnie nie wiedzieli co się dzieję w naszym domu, a tym bardziej dlaczego. Nikt im niczego nie wytłumaczył, rodzice tak często traktowali nas jakbyśmy w ogóle nie istnieli.
        Skierowałam się w miejsce, które zawsze odwiedzałam w takich momentach. Na początku jeszcze zabierałam je do babci, ale teraz zaprzestałam. Babcia miała swoje lata i nie mogłam pozwolić na to, żeby wszystkim się przejmowała. I tak robiła co w jej mocy, by nam pomóc. Nie chciałam jeszcze jej stracić, i tak nie mieliśmy już nikogo więcej na kogo moglibyśmy liczyć. Po raz kolejny już dzisiejszego dnia powstrzymałam łzy i otworzyłam drzwi kościoła. Georga i Mary puściłam pierwszych, po czym zamknęłam drzwi i udałam się za nimi. Kościół był pusty. Spojrzałam na zegarek, dochodziła szesnasta. Usiedliśmy mniej więcej w środkowych ławkach. Zakryłam twarz w dłoniach, tym razem już nie powstrzymując łez. Pozwoliłam by poczucie bezsensu, które we mnie siedziało choć w małej części wyparowało na zewnątrz. Ktoś by powiedział, co taka czternastolatka, nie wiedząca jeszcze nic o życiu może tak przeżywać? Starałam się tego nie pokazywać, ale to naprawdę mnie pogrążało. Świadomość, że, gdy wracasz do domu jedyne co możesz w nim znaleźć to uczucie nienawiści, złość, smutek. Zero wsparcia. Zero miłości. Zero radości. Zero uśmiechów. Nic. Zupełna pustka.
        Nieraz modliłam się do Boga pytając się jaki sens ma moje życie, jaki sens ma takie życie? Chciałam uzyskać odpowiedź, tak bardzo.
        Zdążyłam się już przyzwyczaić do takiego stanu rzeczy, ale nigdy tego nie zaakceptuje. To nie jest normalne, to nigdy nie było normalne. Chciałabym jakiejś zmiany, jakiejkolwiek. Choćby trochę na lepsze. Choć trochę.
        Nie chcąc, by maluchy słuchały tych kłótni rodziców zabierałam je do kościoła.  Szwendanie po ulicy z takimi małymi dziećmi nie wydawało mi się zbyt dobrym pomysłem, a tu przynajmniej nikomu nie przeszkadzaliśmy. Siedzieliśmy tu zawsze godzinę, dwie z oddalonej od ołtarza ławki słuchając mszy. Potem na chwilę szłam się przejść z nimi po dzielnicy i wracaliśmy do domu. Zazwyczaj przez te kilka godzin rodzice zdążyli się już uspokoić, a raczej opuścić mieszkanie.
         Wchodząc do domu można było potknąć się o szklane butelki po wódce albo innych tego typu pochodnych z dodatkiem etanolu, które zostawiał tata. Mamy najczęściej już wtedy nie było, domyślałam się, że jechała nocować do którejś ze swoich koleżanek, albo jeszcze gdzieś indziej. Ojciec za to szedł do swoich kumpli od chlania, ewentualnie sprowadzał ich do naszego mieszkania. A my jak zwykle byliśmy zdani sami na siebie. Krótko mówiąc norma.
*
        Otworzyłam oczy i tym samym powróciłam do teraźniejszości. Spojrzałam jeszcze raz na zdjęcie, które trzymałam w ręku i łzy stanęły mi w oczach. Na fotografii była uśmiechnięta babcia trzymająca Georga na rękach oraz ja z Mary wtulające się w nią.
        - „Lato 2006” – przeczytałam napis w prawym, dolnym roku zdjęcia. – Brakuje mi Cię, Babciu – szepnęłam pod nosem.
        Nigdy nie mogłam wieść normalnego, spokojnego życia. Najpierw w dzieciństwie rodzice nieustannie się kłócili, bili, nie obchodząc się naszym losem ani trochę, potem trzy lata później, gdy wreszcie wnieśli do sądu wniosek o rozwód. Wydawałoby się, że w końcu będzie lepiej. Cóż, nie do końca.
        Sąd zadecydował, że naszym wychowaniem zajmie się mama, tata mógł nas odwiedzać parę razy w miesiącu, ale i tak tego nie robił.
        Na początek zmieniliśmy miejsce zamieszkania i z dotychczasowego Woodmere przeprowadziliśmy się do Nowego Orleanu. Co prawda tych miast nie dzieliła wielka odległość, ale mama nalegała na zmianę zamieszkania, więc nie robiliśmy ku temu przeszkód.
        Nowy Orlean. Tu nabrałam nieco sił. Nieco, bo moje życie było uboższe tylko o kłótnie i bijatyki rodziców. Nadal byliśmy jakby zbędnym balastem dla naszej rodzicielki, ale bez konieczności uciekania z domu było lepiej. Mama za wszelką cenę chciała się od nas odciąć. Poświęcała nam minimum z minimum  czasu, traktowała nas jak obcych, a nie jak własne, rodzone dzieci. To było straszne.  Na szczęście zawsze mogłam liczyć na babcię. To była jedyna rzecz, która wywoływała uśmiech na mojej twarzy, choć przez moment. W każdej sprawie mogłam na nią liczyć, pocieszała mnie, dawała rady i inne takie.
         Szkoła także nie była nigdy dla mnie czymś przyjemnym. Ludzi, których spotykałam w niej nie mogłam nazwać przyjaciółmi, zero życzliwości. Nie raz stawałam się ofiarą plotek i kłamstw. Zastanawiałam się nie raz co takiego niewybaczalnego zrobiłam, że teraz spotykają mnie takie rzeczy? Kiedy nastąpi wreszcie jakaś przełomowa zmiana?
        To było rok temu, nieśmiało stawałam kroki w nie takim już nowym miejscu zamieszkania. Mój stan się polepszał, powoli, ale polepszał. Mama nadal nas ignorowała, ale babcia i nareszcie porządni znajomi z nowej szkoły sprawiali, że z dnia na dzień wydawało się być lepiej, jednak kiedy babcia zmarła cały mój świat legł w gruzach. Nie miałam już nikogo z rodziny w kim mogłabym szukać oparcia. Nikogo. Po raz kolejny zostałam sama z Georgem i Mary. Po raz kolejny dotknęło mnie do kości uczucie samotności. Tym razem miałam przy sobie znajomych, ale to i tak nie pomagało.
        Popadałam w depresję. Znowu.
        Chodziłam przybita, codziennie rozsyłałam spotykanym ludziom sztuczne uśmiechy. Nie chciałam się z nimi dzielić własnym smutkiem.
        - Lydia Rita Williams, słyszysz mnie? – pokręciłam głową wracając do rzeczywistości. Zauważyłam machającą mi ręką przed twarzą Irmę.
        -  Tak, tak słyszę - wybełkotałam wkładając zdjęcie w swoje miejsce, po czym odłożyłam album na półkę nad biurkiem.
        - Wszystko OK? - przyjaciółka zapytała troskliwym tonem widząc, że znów się zamyśliłam.
        - Jak najbardziej. Chodźmy do szkoły, bo się spóźnimy - nieco popędziłam Irmę widząc, że zegar wskazuje już 7.40.
        Dzisiejszego dnia kończyłam 19 lat. Urodziny pobudzały tylko moje wspomnienia. Jak na złość, bardziej te negatywne, tych zresztą było znacznie więcej. Automatycznie do mojego umysłu napływały przeważnie same ponure myśli, było to niezależne ode mnie. Sprawiało to, że irytowało mnie to jeszcze bardziej.
        - Znów zamyślona- skwitowała mnie Irma, kiedy czekałyśmy na pierwszą godzinę lekcyjną. Odpowiedziałam jej półuśmiechem.
        - Sto lat, jubilatko! - powitały mnie okrzyki dziewczyn. Ponowiłam uśmiech. Dziewczyny zdążyły wręczyć mi prezent i zadzwonił dzwonek oznajmujący początek lekcji. Nagle usłyszałam dzwonek mojego telefonu. Na wyświetlaczu widniało "Mama". Odebrałam.
        - Cześć Lydia, dzwonię do Ciebie, żeby Ci przekazać, że wyskoczyło mi ważne spotkanie biznesowe i musze jechać do Nowego Jorku. Wracam za tydzień, pa - rozłączyła się zanim zdążyłam wydać z siebie jakikolwiek dźwięk. Poczułam jak łzy napływają mi do oczu. Opadłam powoli na ścianie.
        No tak, zapomniała o moich urodzinach. Co ja się dziwię? Mogłam to przewidzieć, przecież to norma. A jednak łudziłam się, że tym razem będzie inaczej. I znów się zawiodłam. Straciłam już rachubę, który to raz z kolei...
         Musze przestać wierzyć w ludzi.
        - Coś nie tak? - zapytała Jenna widząc, że mój uśmiech nagle ulotnił się gdzieś do atmosfery.
        - Nic specjalnego. Tylko mama znów zapomniała o moich urodzinach, norma - wykrzywiłam kąciki ust w ironicznym uśmiechu.
        - Oh..., - zaczęła Nathalie, - nie przejmuj się nią.
        - Właśnie. Same należycie opijemy Twoją dziewiętnastkę. Twoja mama nam do tego absolutnie nie potrzebna. No, uśmiech proszę! - Margaret podjęła próbę pocieszenia mnie.
        - Jasne - zapewniłam starając się, by ton mojego głosu brzmiał możliwie jak najpogodniej.
        - Witajcie - nagle usłyszałam głos pani Roosevelt, naszej biologiczki. - Zapraszam do klasy - odparła otwierając drzwi sali biologicznej. - O, Lydia, witaj! - nauczycielka obruszyła się zauważając, że wchodzę do klasy. - I najlepszego! Ptaszki rano mi doniosły, że obchodzisz dziś dziewiętnaste urodziny - posłała mi szczery i promienny uśmiech.
        - Tak, to prawda. Dziękuję - zwróciłam się do nauczycielki wysilając się na uśmiech po czym usiadłam w swojej ławce, zdjęłam torbę z ramienia i wyjęłam podręcznik oraz zeszyt od biologii chcąc sprawdzić w międzyczasie ostatni temat lekcji. Nie uczyniłam tego jednak, bo przerwał mi pewien znajomy głos.
        - Dzień dobry - w sali pojawił się nagle jakiś chłopak. Stał tyłem do klasy i rozmawiał z naszą nauczycielką. Nie musiał się odwracać, bym zgadła kim był. Jego głos zapamiętałam doskonale.
        - Jednak rozszerzona biologia, Dustin? - podsłyszałam z ich rozmowy.Świadomość, że właśnie poznałam jego imię wywołała dreszcz na moich plecach.
         - Tak, ale tylko biologia. Nie przepadam za chemią - odpowiedział i skierował się do ławki. Przechodząc obok mnie zmierzył mnie badawczo, przewróciłam oczami w akcie irytacji. Jeszcze brakuje, żeby on zupełnie popsuł mi urodziny. 
        - Dzisiejszy temat lekcji to charakterystyka somatycznego układu nerwowego, ale zanim przejdziemy do lekcji to zaśpiewajmy naszej dzisiejszej jubilatce "Sto lat!" - ogłosiła z ogromnym entuzjazmem biologiczka. - Dla niedoinformowanych, naszą dzisiejszą jubilatką jest oczywiście Lydia. Wszystkiego najlepszego! - wiedziałam, że nauczycielka mnie lubiła, ale jej entuzjazm, aż mnie śmieszył. Wykonałam w myślach facepalm. 
        Chociaż w sumie, niech jej będzie, stwierdziłam po namyśle.
        Wszyscy obecni w klasie wstali. Dustin siedział za mną, więc niestety nie mogłam obserwować jego reakcji. Po chwili i ja podniosłam się z ławki. Odwróciłam dyskretnie głowę do tyłu, siedział w sąsiednim rzędzie, ławkę za mną. Wyglądał na nieco zdezorientowanego, nieco. Ah, no tak. Może to przez imię. Przecież zna mnie jako Ritę, a nie Lydię. Może teraz myśli, że mam bliźniaka? Haha.
        Nie było to wybornie zabawne, ale jakoś wywołało u mnie śmiech. Odwróciłam głowę z powrotem do przodu zanim zdążył się zorientować, że go obserwuję.
        Po chwili wszystkie śpiewy zamilkły, ludzie usiedli z powrotem na swoich miejscach i zaczęliśmy nareszcie lekcję biologii. Nagle wpadł mi do głowy ciekawy pomysł. Margaret miała rację, moja mama mi nie potrzebna, sama doskonale wyprawię swoje urodziny. Co ona tam wspominała? Wraca za tydzień? Doskonale. Czas się zabawić. Choć trochę, choć trochę.
        Natychmiast wyciągnęłam swój telefon z torby i napisałam sms do Irmy o treści: " Mój dom. Dziś wieczór. Urodzinowa domówka. Goście to Twoja działka, ja zajmę się cała resztą." Wystukałam tekst na klawiaturze, po czym kliknęłam "wyślij". Poszło. Przyjaciółka momentalnie zareagowała na smsa szerokim uśmiechem. Ochoczo pokiwała głową, potraktowałam to jako twierdzącą odpowiedź. 
*
        Dochodziła osiemnasta. Irma napisała wszystkim, że impreza zaczyna się o dziewiętnastej. Miałam jeszcze godzinę na ogarnięcie domu i przygotowanie samej siebie. Moim jedynym problemem dzisiejszego wieczoru było to, że Mary nocowała u koleżanki, więc nie było komu zając się dziewięcioletnim Georgem. Ostatecznie poleciłam mu bawić się u siebie w pokoju i pod żadnym pozorem nie wychodzić z pokoju bez wcześniejszego kontaktu ze mną. 
        Na zegarze wybiła 19:00, usłyszałam pierwszy dzwonek do drzwi. Nie minęło 10 minut, a nasz dom po czubki wypełniony był szkolną społecznością.
        - Skuteczna jesteś, kochana – zaśmiałam się do Irmy.
        - Dla Ciebie wszystko – zawtórowała mój śmiech.
        - Dziewczyny, dziewczyny!  - wykrzyczała zziajana Kaitlyn ciężko oddychając jakby dopiero co przebiegła  dwie długości szkolnego boiska. – Nie uwierzycie kto tu jest! – jej ton nie tracił na podekscytowaniu.
        - Kto? – zapytała zaciekawiona Irma.
      - Ciasteczko! – wykrzyczała jeszcze głośniej niż poprzednio wskazując na kogoś palcem. Natychmiast odwróciłyśmy się we wskazywanym przez nią kierunku.
          - Dustin – odparłam zniesmaczona. Wyjątkowo nie w towarzystwie Kate ani innego plastika, jednak i to nie zmieniało faktu, że nie jest tu mile widziany. Chyba poczuł jak nieprzyjacielskim wzrokiem na niego patrzę, bo spojrzał się w moją stronę. Mierzył mnie tym samym świdrującym wzrokiem co na biologii. Chciałam utrzymać spojrzenie, jednak po chwili odwróciłam wzrok. To są moje urodziny i ja tu ustalam zasady, stwierdziłam po czym poszłam mu naprzeciw.
                                                                                                        Zanim coś powiesz - posłuchaj...
                                                                                                        Zanim zareagujesz  - pomyśl...
                                                                                                        Zanim się poddasz - spróbuj...


Siemka! Jesteście pewnie źli, że tak długo musieliście czekać na ten czwarty, słusznie. Mam nadzieję, że mi wybaczycie. Taka przerwa między rozdziałami już się nie zdarzy, przysięgam. Absolutnie nie chcę zostawiać tego opowiadania! Mam do niego spore plany i mam nadzieję, że będziecie nadal przy mnie. Jeśli już przeczytaliście ten rozdział, napiszcie choćby krótkie "czytam", cokolwiek. Bo to jest tak, ciągle nabijają mi się wyświetlenia, a komentarzy nie jest tyle co informowanych. Mało tego, nie raz nawet mam czytelników o których nie mam pojęcia! Także, jeśli czytacie moje opowiadanie proszę was bardzo WPISUJCIE się na listę INFORMOWANYCH!  
PS. POLECAM waszej uwadze bardzo ciekawe opowiadanie, pisane naprawdę dobrym językiem. Zajrzyjcie na http://the-cueball.blogspot.com/ :) To fanfiction o snookerze, nie mniej zaciekawi na 100% nie tylko fanów snookera ;)
Klaudia x