niedziela, 4 sierpnia 2013

4. Walczę z dawnym ja.

Tak, wiem. Dłużej na ten rozdział nie można było czekać. Wybaczcie, serio. Niech wynagrodzeniem będzie fakt, że zrobię wszystko, by rozdział piaty pojawił się już w ten piątek. Dzięki za cierpliwość. Kocham


         Świat jest piękny, życie jest piękne.
        Głośno parsknęłam śmiechem. Przetarłam oczy, pośpiesznie związałam włosy w kitkę, po czym poszłam do sąsiedniego pokoju po Georga i Mary. Kilkulatki siedziały na środku pokoju w całym tym bałaganie, brudzie, kumulacji złości, słuchając setnej już kłótni naszych rodziców. Dorośli obrzucali się najróżniejszymi obelgami, zupełnie nie zważając na to, że kolejno ich czteroletnie, siedmioletnie i czternastoletnie dziecko słucha ich niecenzuralnej i totalnie poniżej poziomu wymiany zdań, o ile to w ogóle wymianą zdań można było nazwać.
        - Chodźcie – zwróciłam się łagodnym tonem do rodzeństwa wyciągając w kierunku malców ręce. Maluchy podniosły się, Mary silnie chwyciła mnie za prawą dłoń, a w swoją drugą rączkę wzięła ulubioną lalkę z którą nigdy się nie rozstawała i mocno przytuliła ją do ciała. George spojrzał na mnie swoimi słodkimi oczkami i wskazał ręką na rodziców, którzy zdawali się nawet nas nie zauważać. Zebrały mi się łzy do oczu. Potrzymałam je. Nie chciałam rozpłakać się przy nich, bo wiedziałam, że wtedy i one zaczęłyby płakać. Wiedziały, że coś jest nie tak, ale niewiele z tego wszystkiego rozumiały. Ba, nawet ja już nie ogarniam całej tej chorej sytuacji, która miała miejsce w naszym domu od kilkunastu miesięcy.
        Z zewnątrz porządna rodzina, przykładni rodzice i wzorowe dzieci, doskonale się ze sobą dogadujący, a przede wszystkim zawsze mogący na sobie polegać. Cóż, pozory często mylą. Nasza rodzina zdecydowanie odbiegała od standardu. I to całkowicie w tą negatywną stronę. Tata wkręcił się w jakiś brudny interes, musieliśmy sprzedać dom i zamieszkać w mieszkaniu, dodajmy, że ledwo było ich stać na czynsz, do tego doszły jego zdrady. Mama to samo. Co prawda nie do tego stopnia, ale świętą też nie była. Na jej liście spraw najważniejszych my znajdowaliśmy się na szarym końcu. My, jej własne dzieci.
        Potrafiła jechać na drugi koniec kraju zapominając o tym, że w ogóle posiada jakiekolwiek potomstwo, najczęściej wykorzystując wtedy babcię, która miała w takich sytuacjach zostawić wszystko i szybko przybiec zaopiekować się nami, kiedy to ona będzie sobie hulać, podobno w służbowych sprawach. Potrząsnęłam głową nie chcąc o tym więcej myśleć. Malec chwycił mnie za dłoń i skierowałam się w kierunku drzwi.
        - Co robisz? - ojciec zapytał mnie oschle, kiedy przekroczyłam próg pokoju.
        - Nie widzisz? Wychodzę – odpyskowałam.
        - Dokąd? – kontynuował wywiad. Nagle zdał sobie sprawę z istnienia jego dzieci?  Żałosne.
        - Tam gdzie Was nie ma – powiedziałam podniesionym tonem ze łzami w oczach. – Chodźmy – mruknęłam do rodzeństwa.
        Kiedy wyszliśmy przed budynek zatrzymałam się na moment, aby wziąć głęboki oddech. Spojrzałam się na Georga i Mary. Ich wzrok mówił o tym, że zupełnie nie wiedzieli co się dzieję w naszym domu, a tym bardziej dlaczego. Nikt im niczego nie wytłumaczył, rodzice tak często traktowali nas jakbyśmy w ogóle nie istnieli.
        Skierowałam się w miejsce, które zawsze odwiedzałam w takich momentach. Na początku jeszcze zabierałam je do babci, ale teraz zaprzestałam. Babcia miała swoje lata i nie mogłam pozwolić na to, żeby wszystkim się przejmowała. I tak robiła co w jej mocy, by nam pomóc. Nie chciałam jeszcze jej stracić, i tak nie mieliśmy już nikogo więcej na kogo moglibyśmy liczyć. Po raz kolejny już dzisiejszego dnia powstrzymałam łzy i otworzyłam drzwi kościoła. Georga i Mary puściłam pierwszych, po czym zamknęłam drzwi i udałam się za nimi. Kościół był pusty. Spojrzałam na zegarek, dochodziła szesnasta. Usiedliśmy mniej więcej w środkowych ławkach. Zakryłam twarz w dłoniach, tym razem już nie powstrzymując łez. Pozwoliłam by poczucie bezsensu, które we mnie siedziało choć w małej części wyparowało na zewnątrz. Ktoś by powiedział, co taka czternastolatka, nie wiedząca jeszcze nic o życiu może tak przeżywać? Starałam się tego nie pokazywać, ale to naprawdę mnie pogrążało. Świadomość, że, gdy wracasz do domu jedyne co możesz w nim znaleźć to uczucie nienawiści, złość, smutek. Zero wsparcia. Zero miłości. Zero radości. Zero uśmiechów. Nic. Zupełna pustka.
        Nieraz modliłam się do Boga pytając się jaki sens ma moje życie, jaki sens ma takie życie? Chciałam uzyskać odpowiedź, tak bardzo.
        Zdążyłam się już przyzwyczaić do takiego stanu rzeczy, ale nigdy tego nie zaakceptuje. To nie jest normalne, to nigdy nie było normalne. Chciałabym jakiejś zmiany, jakiejkolwiek. Choćby trochę na lepsze. Choć trochę.
        Nie chcąc, by maluchy słuchały tych kłótni rodziców zabierałam je do kościoła.  Szwendanie po ulicy z takimi małymi dziećmi nie wydawało mi się zbyt dobrym pomysłem, a tu przynajmniej nikomu nie przeszkadzaliśmy. Siedzieliśmy tu zawsze godzinę, dwie z oddalonej od ołtarza ławki słuchając mszy. Potem na chwilę szłam się przejść z nimi po dzielnicy i wracaliśmy do domu. Zazwyczaj przez te kilka godzin rodzice zdążyli się już uspokoić, a raczej opuścić mieszkanie.
         Wchodząc do domu można było potknąć się o szklane butelki po wódce albo innych tego typu pochodnych z dodatkiem etanolu, które zostawiał tata. Mamy najczęściej już wtedy nie było, domyślałam się, że jechała nocować do którejś ze swoich koleżanek, albo jeszcze gdzieś indziej. Ojciec za to szedł do swoich kumpli od chlania, ewentualnie sprowadzał ich do naszego mieszkania. A my jak zwykle byliśmy zdani sami na siebie. Krótko mówiąc norma.
*
        Otworzyłam oczy i tym samym powróciłam do teraźniejszości. Spojrzałam jeszcze raz na zdjęcie, które trzymałam w ręku i łzy stanęły mi w oczach. Na fotografii była uśmiechnięta babcia trzymająca Georga na rękach oraz ja z Mary wtulające się w nią.
        - „Lato 2006” – przeczytałam napis w prawym, dolnym roku zdjęcia. – Brakuje mi Cię, Babciu – szepnęłam pod nosem.
        Nigdy nie mogłam wieść normalnego, spokojnego życia. Najpierw w dzieciństwie rodzice nieustannie się kłócili, bili, nie obchodząc się naszym losem ani trochę, potem trzy lata później, gdy wreszcie wnieśli do sądu wniosek o rozwód. Wydawałoby się, że w końcu będzie lepiej. Cóż, nie do końca.
        Sąd zadecydował, że naszym wychowaniem zajmie się mama, tata mógł nas odwiedzać parę razy w miesiącu, ale i tak tego nie robił.
        Na początek zmieniliśmy miejsce zamieszkania i z dotychczasowego Woodmere przeprowadziliśmy się do Nowego Orleanu. Co prawda tych miast nie dzieliła wielka odległość, ale mama nalegała na zmianę zamieszkania, więc nie robiliśmy ku temu przeszkód.
        Nowy Orlean. Tu nabrałam nieco sił. Nieco, bo moje życie było uboższe tylko o kłótnie i bijatyki rodziców. Nadal byliśmy jakby zbędnym balastem dla naszej rodzicielki, ale bez konieczności uciekania z domu było lepiej. Mama za wszelką cenę chciała się od nas odciąć. Poświęcała nam minimum z minimum  czasu, traktowała nas jak obcych, a nie jak własne, rodzone dzieci. To było straszne.  Na szczęście zawsze mogłam liczyć na babcię. To była jedyna rzecz, która wywoływała uśmiech na mojej twarzy, choć przez moment. W każdej sprawie mogłam na nią liczyć, pocieszała mnie, dawała rady i inne takie.
         Szkoła także nie była nigdy dla mnie czymś przyjemnym. Ludzi, których spotykałam w niej nie mogłam nazwać przyjaciółmi, zero życzliwości. Nie raz stawałam się ofiarą plotek i kłamstw. Zastanawiałam się nie raz co takiego niewybaczalnego zrobiłam, że teraz spotykają mnie takie rzeczy? Kiedy nastąpi wreszcie jakaś przełomowa zmiana?
        To było rok temu, nieśmiało stawałam kroki w nie takim już nowym miejscu zamieszkania. Mój stan się polepszał, powoli, ale polepszał. Mama nadal nas ignorowała, ale babcia i nareszcie porządni znajomi z nowej szkoły sprawiali, że z dnia na dzień wydawało się być lepiej, jednak kiedy babcia zmarła cały mój świat legł w gruzach. Nie miałam już nikogo z rodziny w kim mogłabym szukać oparcia. Nikogo. Po raz kolejny zostałam sama z Georgem i Mary. Po raz kolejny dotknęło mnie do kości uczucie samotności. Tym razem miałam przy sobie znajomych, ale to i tak nie pomagało.
        Popadałam w depresję. Znowu.
        Chodziłam przybita, codziennie rozsyłałam spotykanym ludziom sztuczne uśmiechy. Nie chciałam się z nimi dzielić własnym smutkiem.
        - Lydia Rita Williams, słyszysz mnie? – pokręciłam głową wracając do rzeczywistości. Zauważyłam machającą mi ręką przed twarzą Irmę.
        -  Tak, tak słyszę - wybełkotałam wkładając zdjęcie w swoje miejsce, po czym odłożyłam album na półkę nad biurkiem.
        - Wszystko OK? - przyjaciółka zapytała troskliwym tonem widząc, że znów się zamyśliłam.
        - Jak najbardziej. Chodźmy do szkoły, bo się spóźnimy - nieco popędziłam Irmę widząc, że zegar wskazuje już 7.40.
        Dzisiejszego dnia kończyłam 19 lat. Urodziny pobudzały tylko moje wspomnienia. Jak na złość, bardziej te negatywne, tych zresztą było znacznie więcej. Automatycznie do mojego umysłu napływały przeważnie same ponure myśli, było to niezależne ode mnie. Sprawiało to, że irytowało mnie to jeszcze bardziej.
        - Znów zamyślona- skwitowała mnie Irma, kiedy czekałyśmy na pierwszą godzinę lekcyjną. Odpowiedziałam jej półuśmiechem.
        - Sto lat, jubilatko! - powitały mnie okrzyki dziewczyn. Ponowiłam uśmiech. Dziewczyny zdążyły wręczyć mi prezent i zadzwonił dzwonek oznajmujący początek lekcji. Nagle usłyszałam dzwonek mojego telefonu. Na wyświetlaczu widniało "Mama". Odebrałam.
        - Cześć Lydia, dzwonię do Ciebie, żeby Ci przekazać, że wyskoczyło mi ważne spotkanie biznesowe i musze jechać do Nowego Jorku. Wracam za tydzień, pa - rozłączyła się zanim zdążyłam wydać z siebie jakikolwiek dźwięk. Poczułam jak łzy napływają mi do oczu. Opadłam powoli na ścianie.
        No tak, zapomniała o moich urodzinach. Co ja się dziwię? Mogłam to przewidzieć, przecież to norma. A jednak łudziłam się, że tym razem będzie inaczej. I znów się zawiodłam. Straciłam już rachubę, który to raz z kolei...
         Musze przestać wierzyć w ludzi.
        - Coś nie tak? - zapytała Jenna widząc, że mój uśmiech nagle ulotnił się gdzieś do atmosfery.
        - Nic specjalnego. Tylko mama znów zapomniała o moich urodzinach, norma - wykrzywiłam kąciki ust w ironicznym uśmiechu.
        - Oh..., - zaczęła Nathalie, - nie przejmuj się nią.
        - Właśnie. Same należycie opijemy Twoją dziewiętnastkę. Twoja mama nam do tego absolutnie nie potrzebna. No, uśmiech proszę! - Margaret podjęła próbę pocieszenia mnie.
        - Jasne - zapewniłam starając się, by ton mojego głosu brzmiał możliwie jak najpogodniej.
        - Witajcie - nagle usłyszałam głos pani Roosevelt, naszej biologiczki. - Zapraszam do klasy - odparła otwierając drzwi sali biologicznej. - O, Lydia, witaj! - nauczycielka obruszyła się zauważając, że wchodzę do klasy. - I najlepszego! Ptaszki rano mi doniosły, że obchodzisz dziś dziewiętnaste urodziny - posłała mi szczery i promienny uśmiech.
        - Tak, to prawda. Dziękuję - zwróciłam się do nauczycielki wysilając się na uśmiech po czym usiadłam w swojej ławce, zdjęłam torbę z ramienia i wyjęłam podręcznik oraz zeszyt od biologii chcąc sprawdzić w międzyczasie ostatni temat lekcji. Nie uczyniłam tego jednak, bo przerwał mi pewien znajomy głos.
        - Dzień dobry - w sali pojawił się nagle jakiś chłopak. Stał tyłem do klasy i rozmawiał z naszą nauczycielką. Nie musiał się odwracać, bym zgadła kim był. Jego głos zapamiętałam doskonale.
        - Jednak rozszerzona biologia, Dustin? - podsłyszałam z ich rozmowy.Świadomość, że właśnie poznałam jego imię wywołała dreszcz na moich plecach.
         - Tak, ale tylko biologia. Nie przepadam za chemią - odpowiedział i skierował się do ławki. Przechodząc obok mnie zmierzył mnie badawczo, przewróciłam oczami w akcie irytacji. Jeszcze brakuje, żeby on zupełnie popsuł mi urodziny. 
        - Dzisiejszy temat lekcji to charakterystyka somatycznego układu nerwowego, ale zanim przejdziemy do lekcji to zaśpiewajmy naszej dzisiejszej jubilatce "Sto lat!" - ogłosiła z ogromnym entuzjazmem biologiczka. - Dla niedoinformowanych, naszą dzisiejszą jubilatką jest oczywiście Lydia. Wszystkiego najlepszego! - wiedziałam, że nauczycielka mnie lubiła, ale jej entuzjazm, aż mnie śmieszył. Wykonałam w myślach facepalm. 
        Chociaż w sumie, niech jej będzie, stwierdziłam po namyśle.
        Wszyscy obecni w klasie wstali. Dustin siedział za mną, więc niestety nie mogłam obserwować jego reakcji. Po chwili i ja podniosłam się z ławki. Odwróciłam dyskretnie głowę do tyłu, siedział w sąsiednim rzędzie, ławkę za mną. Wyglądał na nieco zdezorientowanego, nieco. Ah, no tak. Może to przez imię. Przecież zna mnie jako Ritę, a nie Lydię. Może teraz myśli, że mam bliźniaka? Haha.
        Nie było to wybornie zabawne, ale jakoś wywołało u mnie śmiech. Odwróciłam głowę z powrotem do przodu zanim zdążył się zorientować, że go obserwuję.
        Po chwili wszystkie śpiewy zamilkły, ludzie usiedli z powrotem na swoich miejscach i zaczęliśmy nareszcie lekcję biologii. Nagle wpadł mi do głowy ciekawy pomysł. Margaret miała rację, moja mama mi nie potrzebna, sama doskonale wyprawię swoje urodziny. Co ona tam wspominała? Wraca za tydzień? Doskonale. Czas się zabawić. Choć trochę, choć trochę.
        Natychmiast wyciągnęłam swój telefon z torby i napisałam sms do Irmy o treści: " Mój dom. Dziś wieczór. Urodzinowa domówka. Goście to Twoja działka, ja zajmę się cała resztą." Wystukałam tekst na klawiaturze, po czym kliknęłam "wyślij". Poszło. Przyjaciółka momentalnie zareagowała na smsa szerokim uśmiechem. Ochoczo pokiwała głową, potraktowałam to jako twierdzącą odpowiedź. 
*
        Dochodziła osiemnasta. Irma napisała wszystkim, że impreza zaczyna się o dziewiętnastej. Miałam jeszcze godzinę na ogarnięcie domu i przygotowanie samej siebie. Moim jedynym problemem dzisiejszego wieczoru było to, że Mary nocowała u koleżanki, więc nie było komu zając się dziewięcioletnim Georgem. Ostatecznie poleciłam mu bawić się u siebie w pokoju i pod żadnym pozorem nie wychodzić z pokoju bez wcześniejszego kontaktu ze mną. 
        Na zegarze wybiła 19:00, usłyszałam pierwszy dzwonek do drzwi. Nie minęło 10 minut, a nasz dom po czubki wypełniony był szkolną społecznością.
        - Skuteczna jesteś, kochana – zaśmiałam się do Irmy.
        - Dla Ciebie wszystko – zawtórowała mój śmiech.
        - Dziewczyny, dziewczyny!  - wykrzyczała zziajana Kaitlyn ciężko oddychając jakby dopiero co przebiegła  dwie długości szkolnego boiska. – Nie uwierzycie kto tu jest! – jej ton nie tracił na podekscytowaniu.
        - Kto? – zapytała zaciekawiona Irma.
      - Ciasteczko! – wykrzyczała jeszcze głośniej niż poprzednio wskazując na kogoś palcem. Natychmiast odwróciłyśmy się we wskazywanym przez nią kierunku.
          - Dustin – odparłam zniesmaczona. Wyjątkowo nie w towarzystwie Kate ani innego plastika, jednak i to nie zmieniało faktu, że nie jest tu mile widziany. Chyba poczuł jak nieprzyjacielskim wzrokiem na niego patrzę, bo spojrzał się w moją stronę. Mierzył mnie tym samym świdrującym wzrokiem co na biologii. Chciałam utrzymać spojrzenie, jednak po chwili odwróciłam wzrok. To są moje urodziny i ja tu ustalam zasady, stwierdziłam po czym poszłam mu naprzeciw.
                                                                                                        Zanim coś powiesz - posłuchaj...
                                                                                                        Zanim zareagujesz  - pomyśl...
                                                                                                        Zanim się poddasz - spróbuj...


Siemka! Jesteście pewnie źli, że tak długo musieliście czekać na ten czwarty, słusznie. Mam nadzieję, że mi wybaczycie. Taka przerwa między rozdziałami już się nie zdarzy, przysięgam. Absolutnie nie chcę zostawiać tego opowiadania! Mam do niego spore plany i mam nadzieję, że będziecie nadal przy mnie. Jeśli już przeczytaliście ten rozdział, napiszcie choćby krótkie "czytam", cokolwiek. Bo to jest tak, ciągle nabijają mi się wyświetlenia, a komentarzy nie jest tyle co informowanych. Mało tego, nie raz nawet mam czytelników o których nie mam pojęcia! Także, jeśli czytacie moje opowiadanie proszę was bardzo WPISUJCIE się na listę INFORMOWANYCH!  
PS. POLECAM waszej uwadze bardzo ciekawe opowiadanie, pisane naprawdę dobrym językiem. Zajrzyjcie na http://the-cueball.blogspot.com/ :) To fanfiction o snookerze, nie mniej zaciekawi na 100% nie tylko fanów snookera ;)
Klaudia x

18 komentarzy:

  1. długo czekaliśmy ale opłacało się czekać na tak wspaniały rozdział. <3 to jest genialne. <3 pozdrawiam @justiin_biebr i czekam na następny rozdział. <3

    OdpowiedzUsuń
  2. Haha chyba muszę zacząć to czytać od 1 rozdziału bo zapomniałam co działo się wcześniej. :) <3 / @anszell

    OdpowiedzUsuń
  3. Im dłużej na coś czekasz tym bardziej się cieszysz kiedy to w końcu nadchodzi :). Jednak byłabym wdzięczna gdybyś już więcej nie robiła mi takich długich przerw kochana, tęskniłam <3
    Czytam i nie mogę się doczekać kolejnego rozdziału, oczywiście musiałaś urwać w takim momencie, złośliwcze. Mam nadzieję, że dotrzymasz słowa i dodasz nowy w piątek bo pragnę Dustina z Lydią już xd.
    Czekam
    Em

    OdpowiedzUsuń
  4. Jej wreszcie rozdział . Dłuuuugo na niego czekałam . :) Teraz czekam niecierpliwie na nastepny . Mam nadzieje, że pojawi sie szybko . A rozdział GENIALNY . Lydia miała smutne dzieciństwo i wgl teraz tz nie jest dobrze płakałam jak to czytałam . ;c Jestem ciekawa czemu Justinowi przedstawiła sie jako Rita . Czekam na nn . :)

    OdpowiedzUsuń
  5. Konstruktywniejszą krytykę i rozłożony na części pierwsze rozdział masz na privie na fb :) Retrospekcja - doskonała. Bardzo dobrze się czytało. Mankamentów nie brakuje, ale od tego nie ustrzeże się nikt. :) Czekam na kolejne!
    /the-cueball - dwójka przyleciała helikopterem; no i dziękuję za reklamę. Pokój miłość! xxx

    OdpowiedzUsuń
  6. Klauduś, omg to jest tak zajebiste że... omg. Dustin Justin na pewno nie będzie potulny jak baranek i nie wyjdzie z imprezy, czyż nie? ;>
    nie spodziewałam się, że Rita (czy lepiej Lydia? ;> ) będzie miała taką trudną sytuację rodzinną. ale to dobrze, bo przecież trzeba w każdym aspekcie życia robić komplikacje - jeśli chodzi o opowiadania. cieszy mnie to że obiecujesz szybką piątkę, bo zabiję cię jeśli znowu przez 2 miesiące nic nie dodasz!

    OdpowiedzUsuń
  7. No trzeba było się trochę naczekać na nowy rozdział, ale jest świetny. Wyłapałam bodajże jedną literówkę, ale nie rzuca się zbyt w oczy. Czekam na kolejny - informuj mnie :)

    OdpowiedzUsuń
  8. Jejjj nie zapomniałaś o nas. ♥ Czekamy na nn. :D / @anszell

    OdpowiedzUsuń
  9. Kedy bedzie kolejny rodział super <3333???

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. postaram się jutro albo w niedzielę dodać :)
      najpóźniej w poniedziałkowe południe xx

      Usuń
  10. GENIALNE! CZEKAM NA WIECEJ ;)

    OdpowiedzUsuń
  11. Ten komentarz został usunięty przez autora.

    OdpowiedzUsuń
  12. Czekam na kolejny <3 Wciągnęłam się :)


    http://independent-secrets.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń
  13. cudo i czekam na dalszy ciąg

    OdpowiedzUsuń
  14. Masz świetny styl pisania :) @dezyderia

    OdpowiedzUsuń
  15. Moja edukacja w dziedzinie chemii leży i kwiczy, więc postanowiłam nie marnować na ni ą tego wieczoru, a spędzić go na nadrabianiu zaległości w FF. I tak oto wylądowała na twoim blogu.
    Wiem, że jestem złym człowiekiem, który ma wieczne zaległości, ale jeśli cię to pocieszy, to z serialami i książkami nie radzę sobie lepiej. Uwielbiam ciągłość na blogach, to znaczy, że z reguły biorę się za jakiegoś fanfika, kiedy już ma sporo rozdziałów, żebym nie musiała czekać, dlatego trochę gubię się w fabule. Ale to wyłącznie wina mojej długiej przerwy, a nie twojego stylu.
    Obiecałam ci solidny i szczery komentarz, ale nie mam pojęcia do czego można by się tu przyczepić, więc zostawię cię z moimi głębokimi wywodami nie na temat. xx
    @nawalona

    OdpowiedzUsuń